Evenwichtige welvaartsverdeling van optimaal levensbelang

Recent kreeg ik de vraag van Liesbeth, een mij bekende docent economie of haar VWO-5 leerlingen mijn visie mochten vragen op het onderwerp (on)evenwichtige welvaartsverdeling. Op basis van enkele vragen heb ik (eenvoudige) onderstaande reactie gegeven.

Geen gezeik iedereen rijk

Levenskwaliteit en welvaart

De definitie van welvaart die we gebruiken is : Welvaart is de mate waarin de behoeften met de beschikbare middelen kunnen worden bevredigd. Het is een kwalitatieve maatstaf.

De term verbind ik hier graag met het uiteindelijke resultaat van welvaart, namelijk: levenskwaliteit. Laten we als uitgangspunt nemen dat de we levenskwaliteit van onszelf en iedereen om ons heen zo optimaal mogelijk willen hebben.  Als we dit voor nu en later willen behoudenmoeten we bij alles wat we doen ook nadenken of het past voor de lange termijn. Wanneer we iets maken of doen zal dat volhoudbaar moeten zijn. Dus wat we doen moet ook op de lange termijn zijn vol te houden.

Wat is dan levenskwaliteit? Laten we zeggen dat daarbij het comfort, onze gezondheid, vrijheid en de mate waarin we in onze behoeften kunnen voorzien op een goed niveau is. En dat we kunnen leven in een schone, gezonde en bij onze levensfase passende omgeving.

Deze behoeften hebben direct een link met de welvaart waarin we leven.

 

Rijkdom van het land is wat anders dan de gemiddelde rijkdom van de inwoners

Daarbij is de welvaartsverdeling op het niveau van landen in de wereld af te zetten. Als we het bruto nationaal inkomen per inwoner vergelijken zien we dat Noorwegen en de USA 2x zo rijk zijn dan Israël en Griekenland.

Maar als we de welvaartsverdeling van de inwoners van die landen vergelijken heeft dit geen relatie met deze cijfers. In de USA zijn de 20% rijkste inwoners 8,5 x rijker dan de 20% armste inwoners. In Noorwegen is dat 3,9x. In Noorwegen is dus de welvaartsverdeling gelijker dan in de USA, terwijl dit per inwoner de twee meest rijke landen ter wereld zijn. (In Nederland is deze verdeling 5,3).

inequality_south_america_rio_dejaneirio

Het gaat er dus niet om hoe rijk een land is, maar hoe de welvaart per land verdeeld is over de inwoners.

De rijken bezitten al kapitaal (gebouwen, aandelenportefeuilles, spaargeld e.d.). Als kapitaal sneller in waarde groeit dan de economie, dan worden de rijken nog steeds rijker zo beschrijft ook de Franse econoom Thomas Piketty in zijn boek “Kapitaal in de 21e eeuw”.

 

Overleven

Als er een grote ongelijkheid bestaat in welvaartsverdeling zijn er naast hele rijke inwoners ook hele arme inwoners. De rijke inwoners zijn in staat om in luxe te eten en drinken, in een comfortabel huis en gezonde omgeving te wonen. Ze hebben geld om te studeren en zich te ontwikkelen. Gaan met vrienden op vakantie. Door succesvol te zijn krijgen ze erkenning en respect van anderen.

Voor de armen laat dit een heel ander beeld zien. Hele arme inwoners moeten vooral overleven. Eerst moeten zij een dak boven hun hoofd en eten en drinken regelen. Pas als ze dat kunnen realiseren en dus kunnen overleven zullen ze hun tijd en geld gebruiken voor andere zaken in hun leven.

Je kan je voorstellen dat de meest arme mensen geen geld hebben voor een ziektekostenverzekering. Omdat ze geen ziektekostenverzekering hebben zullen ze pas als het echt nodig is, of soms pas te laat een dokter bezoeken. Want een dokter betalen kost vaak veel geld.

Ze kopen waarschijnlijk ook geen boeken en bezoeken zeker al geen theater en museum. Laat staan dat ze een smartphone of tablet hebben

Zie ook de piramide van Maslow:

Pyramide van Maslow

 

Onevenwichtige welvaartsverdeling geeft sociale problemen

Wat we zien is dat hoe hoger de inkomensongelijkheid is, hoe groter ook de sociale en gezondheidsproblemen. In landen waar de inkomensongelijkheid het hoogst is zoals de USA, Engeland en Nieuw Zeeland, zijn de sociale problemen groter met onder andere; psychische- en verslavingsproblemen, kindersterfte, obesitas, zelfmoord en de levensverwachting is het laagst.

Het tegengestelde zien we in landen met een evenwichtige welvaartsverdeling zoals Japan, Scandinavische landen, Nederland, Duitsland, Zwitserland, België en Oostenrijk.

De rijken kunnen bij problemen zich allerlei hulp en faciliteiten veroorloven. Bij ziekte roepen zij de beste medische hulp in. Bij relatie- en psychische problemen bezoeken ze therapeuten en hun omgeving stimuleert hen vaak om gezond te leven.

De uitersten in rijkdom en armoe leven eigenlijk in heel andere werelden.

Aangezien de rijken juist ook vaak deel uit maken van machtige bedrijven en connecties hebben in de gemeentelijke en landelijke politiek kunnen ze hier invloed uitoefenen. Hierdoor zullen ze hun eigen belangen de voorkeur geven boven die van de inwoners van “die andere wereld”, de armeren.

utopia

 

Dus?

Welvaart in de vorm van rijkdom kan ontstaan omdat je toevallig kind bent van rijke ouders. In dat geval is rijkdom niet verdiend maar een soort van geluk. Ook kan rijkdom ontstaan door succesvol ondernemen en/of door hard werken op basis van je talent. In dit geval wordt het dus zelf verdiend. Een stimulans om welvarendheid te bereiken door een goede inzet en gebruik van talenten is een positieve factor  met het fenomeen welvaart als beloning. Kunnen de harde werkers dan de welvaart verdienen? Niet iedere harde werker zal over voldoende talent beschikken, dus dit soort theorieën over het verdienen van welvaart door een kleine groep gaat niet op.

De nadelen van een onevenwichtige welvaartsverdeling zijn groot. Hierboven heb ik een aantal nadelen daarvan beschreven.

Een oplossing kan zijn om de rijken een belasting te laten betalen over hun bezittingen. Hoe meer het bezit waard is des te hoger wordt de vermogensbelasting. De opbrengst van de vermogensbelasting komt ten goede aan de mensen met het minste bezit.

Het lijkt er echter op dat niet het vermogen maar juist de hoge inkomsten bij een kleine groep zorgt voor een groeiende ongelijkheid in welvaart. Een progressieve inkomstenbelasting zou dus nog meer effect hebben op nivellering dan vermogensbelasting. Of misschien moeten we de rijkeren dubbel knippen en scheren door zowel een progressievere vermogens- én inkomstenbelasting. Ik weet niet of dat nu het beste middel is in de aanmoediging om (individueel) financieel succesvol te worden. Maar daar gaat het hier nu niet over.

Dit systeem kan door alle gezamenlijke landen worden uitgevoerd. Hiermee kunnen we een eerste stap zetten om de welvaart op de wereld gelijk te gaan trekken.

Ieder mens heeft recht op de best mogelijke kwaliteit van zijn leven. En in een gezonde omgeving die voor nu en later is vol te houden.

Advertenties

Een gedachte over “Evenwichtige welvaartsverdeling van optimaal levensbelang

  1. Uiteindelijk gaat het er dus om over hoeveel van het goedje dat geld heet,je tijdens je leven kan beschikken.
    Je kan daar een stukje welvaart voor terug kopen.
    Aan het begrip welzijn kan je zelf ook nog wat doen,maar in mijn beleving is een zekere vorm van welvaart dan wel nodig.
    De ultieme verdeling van dat ruilmiddel (geld)is nog steeds niet in zicht.
    Geld wordt ruwweg verdiend Door het leveren van producten en diensten.
    De afnemer betaalt een bepaalde som geld en de ruiling heeft plaats gevonden en de zaak is beklonken.
    Stel nu dat iedere afnemer omdat hij/zij gekozen heeft om van die specifieke leverancier een product of dienst af te nemen
    hier voor beloond wordt Door die leverancier,dan bouwt iedere consument tijdens zijn leven een aardige som geld op.
    Dus geen gedoe met zegeltjes,insentives of wat voor flauwekul dan ook.
    Grote maar ook kleinere ondernemingen belonen hun klanten voor hun aankoopgedrag in geld.
    Verder zou het ondenkbaar moeten zijn dat bedrijven,maar ook particulieren over een exorbitant hoog bedrag kunnen beschikken.
    In feite is dit geld onttrokken aan de samenleving,soms zijn er flinke bedragen nodig om te herinvesteren maar vaak ook niet en is er in feite te veel verdiend.
    Bedrijven en particulieren die over extreem veel vermogen beschikken moeten zich realiseren dat ze het verschil kunnen maken tussen de wereld van nu en een betere.
    Dat ze verplicht zijn gezien hun status de situatie voor het nageslacht te consolideren en waar nodig te verbeteren.
    Dit zonder de sanctie van al weer het invoeren van of verhogen van een bestaande belasting.
    Omgekeerd zou er een lijst moeten komen van degene die ruimhartig een substantieel deel van hun vermogen ieder jaar weer ter beschikking stellen aan de samenleving.
    Het zal nog niet eenvoudig zijn om een en ander in een goed systeem te gieten,maar een poging wagen kan altijd.
    In ieder geval geen overheidsbemoeienis,behalve dan volledige positieve medewerking.
    Verdeel beter,hoe minder armoede Hoe rijker met zo’n allen Hoe plezieriger,maar ook meer kans op een betere toekomst
    voor onze kinderen en kleinkinderen.
    In de niet(relatief rijke) wereld zijn er daarnaast nog andere problemen om op te lossen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s